Bron: MT.nl – Lilian Polderman

Soms heb je slechts een post-it nodig om iemand ervan te overtuigen iets voor je te doen. Dat ontdekte Randy Gardner, hoogleraar Behavioral Schience, van de Sam Houston State University, in een intrigerend onderzoek dat hij uitvoerde. Gardner bedacht een serie experimenten waarbij hij bekeek wat het effect zou zijn van de toevoeging van een persoonlijk bericht en van het feit dat het erop lijkt dat je iemand expliciet een gunst vraagt.

Handgeschreven effect
Gardner zond naar 150 hoogleraren (drie groepen van 50) een lange lijst vragen – vervelend en saai werk om in te vullen.

De eerste groep ontving de lijst vragen met op het voorblad een eenvoudige post-it bevestigd, waarin werd gevraagd de lijst ingevuld te retourneren. Groep twee ontving de lijst vragen met dezelfde tekst en ook handgeschreven, net als op het memootje, maar dan in een begeleidende brief. De derde groep ontving de vragenlijst met ook dezelfde tekst in de vergezelde brief, maar ditmaal niet handgeschreven.

Meer respons
De respons was opvallend. Van de derde groep (geen memo en ook geen handgeschreven bericht), leverde slechts 36% van de hoogleraren de lijst ingevuld en wel in. Van groep twee, handgeschreven briefje maar geen memo, retourneerde 48% van de hoogleraren de lijst. En van groep één, met de gele memo op de voorkant, stuurden maar liefst 76% de lijst terug.

Blanco Post-it
Geïntrigeerd door het effect van de memo besloot Gardner een tweede experiment uit te voeren met uiteraard een andere groep van ditmaal 105 willekeurig geselecteerde hoogleraren. Ditmaal plakte hij voor de eerste groep een post-it op de voorkant met persoonlijk bericht en kreeg 69% ingevuld terug. Groep twee kreeg een blanco memo: hij ontving van hen 43% terug. Groep drie kreeg geen enkele memo en hiervan stuurde 34% de lijst ingevuld terug. Cijfers vergelijkbaar dus met het eerste experiment.

Vraag een gunst
De combinatie van een persoonlijke tekst en post-it werkt dus het beste. De culturele norm, zegt Gardner, ‘leidt er nu eenmaal toe dat als je iemand direct om een gunst vraagt, de neiging groot is om ook daadwerkelijk te helpen.’ De memo puur alleen als signaal om de aandacht te vangen, bleek niet voldoende. Het verschil zit ‘m in het handgeschreven verzoek dat op de post-it staat.

Meer en beter werk
Tot slot probeerde Gardner nog een experiment uit waarbij hij keek of mensen ook sneller reageren vanwege het persoonlijke bericht op de post-it en of ze bovendien hun werk beter doen. Van wederom een nieuwe groep hoogleraren kreeg de helft een in te vullen lijst met post-it en persoonlijk bericht en de andere helft kreeg een lijst zonder Post-it. Groep één stuurde gemiddeld binnen 4 dagen het werk terug, de andere helft na zo’n 5 à 6 dagen. Het opvallendste verschil was echter dat groep één (mét post-it) veel meer informatie en opmerkingen leverde in vooral de open vragen uit de lijst.

Slimme tactiek
‘Het lijkt onbenullig’, zegt Gardner, ‘maar toch zie je dat zo’n simpele toevoeging van een post-it met een persoonlijk bericht effectief is als tactiek om mensen te beïnvloeden’. Handig dus voor wie snel goed werk wil terug ontvangen of bedrijven die regelmatig gebruik maken van enquêtes.

Het bericht Zeg het met een ‘post it’ verscheen eerst op Bos Management Support.

Waarschijnlijk kun je veel sneller typen dan schrijven, maar toch kun je je aantekeningen van die belangrijke vergadering of lezing beter gewoon met pen en papier maken. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt namelijk dat je al schrijvend veel meer opsteekt.

Psycholoog Pam Mueller van de Princeton University en Daniel Oppenheimer van UCLA Anderson School of Management deden een aantal experimenten om uit te vinden wat nu eigenlijk ‘beter’ is: typen of schrijven. Ze vroegen twee groepen studenten TED Talks te bekijken, de ene groep kreeg laptops (zonder internet) om aantekeningen te maken, de andere pen en papier. Op het eerste gezicht leken de aantekeningen van de typers beter dan die van de schrijvers: de getypte aantekeningen bevatten meer woorden, en gaven een meer letterlijk verslag van wat er in de TED Talks gezegd was.

Tijd om te interpreteren
Een half uur na de lezingen werden de studenten ‘overhoord’. Beide groepen scoorden even goed op vragen over droge feiten, maar vragen over bredere verbanden en context werden beter beantwoord door de schrijvers. Toen de studenten een week later nog eens werden overhoord – ze mochten van te voren eventjes naar hun aantekeningen kijken – scoorden de schrijvers opnieuw beter dan de typers. Volgens de onderzoekers komt dit waarschijnlijk doordat typers sneller zijn, en daardoor minder tijd besteden aan het verwerken van de informatie. Als je zo ongeveer alles opschrijft wat een spreker zegt, besteed je minder aandacht aan het interpreteren van zijn tekst. Wanneer je met pen schrijft, gaat dit veel langzamer, waardoor je gedwongen wordt na te denken over de inhoud, zodat je kunt beoordelen wat je wel en niet opschrijft.

Liever lettertype Comic Sans
Iets dergelijks bleek ook uit eerder onderzoek aan de Princeton University. Teksten die in een moeilijk leesbaar lettertype waren geschreven, bleken beter te blijven hangen dan teksten in een helder lettertype. Bij moeilijk leesbare lettertypes werden lezers namelijk gedwongen langer met de tekst bezig te zijn. Ze moesten zich daardoor harder concentreren, en waren meer bezig met de verwerking van de tekst, waardoor ze hem ook beter konden onthouden. Comic Sans deed het wat dat betreft dus beter dan Arial.

Bron: NRC.nl – Catrien Spijkerman

Het bericht Een betere interpretatie door gebruik van pen en papier verscheen eerst op Bos Management Support.